For ein gamal agronom er det ingenting som kan måle seg med lukta av solvarm mold

«Enno ein Gong fekk eg Vetren at sjaa, for Vaaren at røma;».

Våren av Vinje, full av glede over heggen som blømar, isen som smeltar og snøen som brånar. For nordlendingen har det tatt si tid å kome opp i tosifra temperaturar, og den som ikkje fører nøye almanakk trur som regel at akkurat denne våren var kaldare og seinare enn nokon gong. Lengselen er i alle fall sterkare….

Men så er det endeleg vår og sommar, og nordlendingen er euforisk over lysegrønt lauv, blanke netter og fersk småsei. For ein gamal agronom er det ingenting som kan måle seg med lukta av solvarm mold. Ein gong på 70-talet kom eg over diktaren Ingvar Moe, som skriv dampande heitt om

Bakrus

lange stunder
ja år om gongen
greier eg å halda meg ifrå –
det er dagar eg mest ikkje
tenkjer på det
folk som har opplevt dei verste
riene mine
kan møta meg på gata
helsa spørjande og
augene mine kan trygt svara:
Mnei, ikkje avvand nett
men sprekk ikkje så ofte
styrkjer sjølkjensla sånt veit du

Men så er det denne hersens våren!
sat der berre bak huset og
gløtte så vidt bort på potetgravet
og spaden
eit par tak kan kje gjere noko vel
greier nå passa måten eg vaksne karen
men visste på førehand:
lyden av jarn gjennom mjuk mold
med eit bitte lite pirk i grus (?)
tyngda i vendinga
og lukta herregud den lukta
av nysnudd svart vårmold
berre ein liten til og så…

før eg visste ordet
stod eg med sveittebekkjer
på utsida av augene
kviskrande mold imellom fingrane
ein spratlande vårkåt djevel i bringa
dreiv meg gjennom åkeren
på ein heilag påskemorgon men
eg kunne ikkje stansa
(høh eg toler vel såpassa
her skal det festast!)
før heile stykket var endevendt
og eg sjangla meg heim
men han va oppstanden
giss om han va

tung i kroppen nå
oppskrapt
verkjer i alle lemer
gruar for kva venner og kjende
ikkje kjem til å seia
denne gongen
er ikkje håp for meg
blei det alvor
og eg fekk meg ein gard
tura og festa eg meg til døde

Facebook Kommentar